سامورایی های بی ارباب

July 1, 2009

از طریق صفحه آقای جهانشاه جاوید در فیس بوك به نوشته ای برخوردم درباره كودكانی كه از دبستان به حوزه می روند تا فقه بخوانند و آخوند شوند. آخوندهایی می شناسم كه به خدا ایمان دارند و به راستی پرهیزگارند. اما آخوندهایی هم دیده ام كه در مقطعی از زندگی شان بریده اند و ایمان شان را از دست داده اند. علی دشتی یكی از روشنفكرترین این آخوندها بود كه قلمی شیرین و روان داشت و در حكومت پهلوی حتی به سفارت هم رسید. آخوندهای بی ایمان مانند سامورایی هایی هستند بی ارباب. اینگونه سامورایی ها خطرناك اند چون در راه عقیده شمشیر نمی زنند و به هر كس كه مزد بیشتری بدهد به خدمت او درمی آیند. محمد علی شیرازی كه در حوزه نجف درس خواند یكی از همین آخوندها بود و او بود كه وقتی از نجف به ایران برگشت در بوشهر ادعا كرد خورشید را مسخر كرده و امام زمان است و پیروانی یافت و اگر امیر كبیر صدارت نمی كرد ممكن بود انقلابی در ایران اتفاق بیفتد. نكته اینجاست كه پیش از ظهور محمد علی شیرازی پیروان فرقه شیخیه مدعی شده بودند كه باب چهارم هنوز گشوده است و با بدعت هایی اینچنین در زمان فتحعلیشاه قاجار زمینه های فقهی ظهور امام زمان را فراهم آورده بودند. شاید در آینده پژوهشگرانی پيدا شوند و نشان دهند كه آخوندهای بدعت گذار چگونه در ایران منشأ برخی تحولات اجتماعی و برخی جنگ ها و قتل های سیاسی شدند. متأسفانه حوزه های علمیه روشنفكری ایران را به خود راه نمی دهند و اطلاعات ما از ماجراهای حوزوی كم است. هم از این رو نوشته هایی مانند ( چگونه آخوند شدم) و گفته ها و نوشته های روشنفكرانی مانند آقای مهدی خلجی كه با آخوندها و فضای حوزه از درون آشنا هستند خواندنی است.
لینك: چگونه آخوند شدم

در فصل: یادداشت ها

مگس بر شاخ گاو

June 29, 2009

آقای مسعود بهنود در سایتش تمثیلی سیاسی نوشته است از نوع تمثیلاتی مانند «نون و القلمِ» جلال آل احمد که اوایل انقلاب از دست کتابخوان ها نمی افتاد، و امروز، با توجه به منازعاتی که در میان روحانیت بر سر مفهوم حاکمیت وجود دارد، به یادمان می آورد که ادبیات اجتماعی گاهی از سویه های پیشگویانه برخوردار است. من با مقایسه شیطنت آمیز آقای بهنود مطلقاً موافق نیستم. اما حکایتی که از یکی از بزن بهادرهای تهران قدیم روایت می کند، فی نفسه خواندنی است. از طریق «مینیاتور» به سایت «اینک فلسفه» برخوردم که مقاله ای آموزنده منتشر کرده بود درباره لمپنیسم و پیشینه آن در تاریخ و در سینمای ما. این مقاله در کنار روایت بهنود تصویر خوبی از پدیده لمپنیسم و تأثیرگذاری آن در سیاست های روز ایران به دست می دهد.
و در تابناک هم خبر گریستن ابطحی و اظهار ندامت او منتشر شده بود که باز بی ربط نیست به فرهنگ لمپن های کوچه و بازار و بی حرمت و بی عصمت کردن های مردم.
مطمئن باشید که به زودی دامنه دعوای حاکمیت بر سر قدرت سیاسی به سینما و ادبیات هم کشیده خواهد شد. از همین امروز نشانه های آن پیداست. فراموش نکنیم که مردم ایران بیش از یک قرن است که «عدالت» و «آزادی» می خواهند. در این مدت کوتاه حقایق بسیاری از پرده بیرون افتاد. آنها که قلم در خون مردم می زنند، فردا تاوانش را پس خواهند داد. چون لمپن های  قلم به دستی هستند که برای فریب دادن زندگی می کنند. علاوه بر این این گونه نوشته ها در برابر اراده مردم به آزادی و عدالت مثل مگس بر شاخ گاو است.
لینک: دیگه اون آق منصور نبود، مسعود بهنود
لینک: چرا لمپنیسم ماندگار است، محسن خیمه دوز
لینک: ابطحی دائم گریه می کند

در فصل: یادداشت ها

موقعیت نظامی ایران

June 27, 2009

آقای دکتر حسن عباسی، از متفکران اصولگرا که تخصص او آینده شناسی است، در مجموعه سخنانی با عنوان «جهنم با گل طلایی» موقعیت نظامی ایران در منطقه را مشخص می کند و با بررسی برخی احتمالات نشان می دهد که اگر اتحادیه اروپا و آمریکا با یکدیگر متحد شوند و به ایران حمله کنند، پیامدهای آن چه خواهد بود و چنین نبردی چند روز به درازا می کشد. دکتر عباسی در بخش های دیگر سخنرانی نسبتاً مفصلش به وهابیت به عنوان یک گرایش انحرافی در تسنن نیز اشاراتی دارد که شنیدنی است و با توجه به تحولات اخیر، برخی سیاست های حاکمیت در برابر غرب را نیز مشخص می کند.
آقای عباسی، مخالف یهود و استعمار جهانی، از پیروان - و چه بسا آورندة- نظریه «کلبه کرامت» و از مدافعین دولت آقای احمدی نژاد است.
لینک: سخنرانی دکتر حسن عباسی با عنوان «جهنم با گل طلایی» در چندین قسمت، ویدیو، یوتیوب
یادآوری:
آقای عباسی در تحلیل هایش حتی یک کلمه از قدرت هسته ای غرب و وظیفه شناسی و موقع شناسی و توانایی مدیریت و سازماندهی انسان غربی و باور و حتی تعصب او به شیوه زندگی اش و از توانایی او در تحمل سختی ها سخنی به میان نمی آورد.